Pomoc indywidualnym osobom

Nasza pomoc indywidualnym osobom, które zostały poszkodowane w wyniku wypadku drogowego dotyczy poniższego zakresu:

 

* rehabilitacyjno - medycznego

 

* podstawowej pomocy prawnej

 

* wsparcia psychologicznego

 

* edukacja w zakresie bezpieczeństwa na drogach

 

Zainteresowanych prosimy o przesyłanie do nas drogą korespondencyjną swoich wniosków.

Do wniosku prosimy dołączyć:

* Kopię protokołu policyjnego zaświadczającego o uczestnictwie w wypadku

* Zaświadczenie lekarskie z diagnozą

 

 

Prosimy zaznaczyć, którą z wymienionych rodzajów pomocy jesteście Państwo najbardziej zainteresowani, a my postaramy się w kolejności analizowania nadsyłanej korespondencji, w miarę naszych możliwości, wymiernie wyjść na przeciw Państwa oczekiwaniom.

 

Przypominamy 3 korespondencyjne możliwości sygnalizowania swoich potrzeb:

* Pocztą e-mail: office@drogaibezpieczenstwo.org.pl

* Tel/Fax: (061) 87-92-096, 87-94-170 *

ul. Warszawska 39/41, Budynek A, pok. 7; 61- 028 Poznań

 

 

JAK RADZIĆ SOBIE PO WYPADKU.

 

Ciężkie wypadki komunikacyjne bardzo często wywołują u ich uczestników utratę równowagi emocjonalnej wyrażającą się w różny sposób w zależności od osoby. Emocje te zwykle nie znikają szybko i samoczynnie ale można poprzez umiejętne postępowanie wpływać na czas i nasilenie ich trwania.

 

Tak zwany ZESPÓŁ STRESU POURAZOWEGO (ang. Post Traumatic Stress Disorder) występuje na skutek zdarzenia traumatycznego w którym osoba doświadczyła, była świadkiem lub została skonfrontowana z sytuacją w której ktoś poniósł śmierć, doznał poważnych obrażeń lub istniała groźba śmierci, poważnych obrażeń lub utraty fizycznej integralności. Rozróżnia się stan ostry i chroniczny PTSD. W pierwszym przypadku objawy trwają krócej niż trzy miesiące i pojawiają się co najmniej miesiąc po przeżyciu urazu natomiast w drugim objawy trwają dłużej niż trzy miesiące. Diagnozuje się również OSTRĽ REAKCJĘ NA STRES (ang. Acute Stress Disorder), której objawy pojawiają się w pierwszych dniach po urazie. Osoby które doświadczyły urazu nie zawsze rozwijają objawy zespołu stresu pourazowego, rozwój objawów zależy od wielu czynników takich jak różnice indywidualne, wsparcie społeczne, odporność psychiczna, wielkości poniesionych strat, wrażliwość jednostki umiejętność radzenia sobie, rodzaj traumatycznego wydarzenia. W przypadku ostrej reakcji na stres ryzyko wystąpienia wzrasta gdy istnieje wyczerpanie fizyczne.

 

Ostra reakcja na stres- typowe objawy i reakcje

 

* początkowy stan "oszołomienia" ze zwężeniem pola świadomości, zaburzeniem uwagi, koncentracji i orientacji oraz brakiem rozumienia bodźców

* możliwe jest wyłączenie się z otaczającej sytuacji albo pobudzenie i nadmierna aktywność

* często występują autonomiczne objawy panicznego lęku - przyspieszona akcja serca drżenie, pocenie się, zaczerwienienie

* może wystąpić częściowa lub całkowita niepamięć całego epizodu.

 

 

Zespół stresu pourazowego - typowe objawy i reakcje

* ponowne odtwarzanie traumy poprzez powracające intruzywne wspomnienia , powracające sny, dyskomfort podczas ponownego kontaktu ze zdarzeniami przypominającymi traumę

* uporczywe unikanie myśli lub uczuć związanych z traumą, unikanie aktywności

* uczucie obojętności lub chłodu, poczucie braku perspektywy na przyszłość

* utrzymujące się objawy zwiększonego pobudzenia - trudności z zasypianiem, drażliwość, wybuchy gniewu, trudności z koncentracją, nasilony przestrach. Jeżeli jesteś uczestnikiem wypadku komunikacyjnego bądź innego zdarzenia traumatycznego pamiętaj aby twoje zachowania i poznawcze sposoby radzenia sobie w trudnych sytuacjach nie sprowadzały się do podtrzymywania objawów zespołu pourazowego. Niewskazane zatem jest :

* tłumienie myśli

* unikanie miejsc, ludzi i zjawisk przypominających zdarzenie traumatyczne

* nie wychodzenie z domu lub wychodzenie tylko w towarzystwie (nie mamy wtedy możliwości weryfikacji, czy wyjście z domu samemu jest zagrażające),

* ciągłe poszukiwanie sygnałów zagrożenia w otoczeniu

* ciągłe przeżywanie - "co by było gdybym zrobił inaczej"

* wycofywanie się z kontaktów społecznych prowadzące do braku wsparcia społecznego,

* dodatkowym czynnikiem wikłającym jest nadużywanie alkoholu, narkotyków, środków nasennych i uspakajających, tylko chwilowo zmniejszających napięcie

 

Należy pogodzić się z myślą, że powrót do równowagi emocjonalnej potrwa jakiś czas, być może nawet dłuższy i że będzie to trudny okres w twoim życiu.

Daj sobie czas na zagojenie ran i pozwól sobie na opłakiwanie tego co przeżyłeś. Bądź dla siebie cierpliwy i wyrozumiały. Dla złagodzenia objawów pomocna może być rozmowa z zaufaną osobą na temat przeżytego wydarzenia. W trakcie rozmowy należy skoncentrować się na omówieniu intensywnych uczuć (np. gniewu, strachu, leku, smutku) i myśli związanych z tym wydarzeniem. Możliwość wyrażenia i ekspresji emocji (zgodnie z własnym stylem radzenia sobie, na przykład poprzez ćwiczenia fizyczne) przyczyni się do poprawy samopoczucia i zmniejszenia napięcia.

Staraj się szczególnie w tym okresie żyć zdrowo (sposób odżywiania, właściwy odpoczynek, sen - pomocą mogą być techniki relaksacyjne) i zorganizować systematycznie swoje zajęcia (pory posiłków, praca, ćwiczenia) , postaraj się więcej czasu poświęcić swojemu hobby lub innym rozrywkom. Unikaj podejmowania ważnych decyzji życiowych (np. nowa praca) - mogą one spotęgować stres którego doświadczasz.

 

 

Reakcje człowieka na kryzys zależą od jego wcześniejszych doświadczeń, stylu życia i filozofii życiowej. Jeżeli ludzie w kryzysie odkrywają że ich dotychczasowe sposoby rozwiązywania problemów i radzenia sobie z trudnościami nie zdają już egzaminu, rośnie lęk, frustracja, poczucie winy lub ciągle nie ustępują natrętne myśli związane z urazem warto skorzystać z fachowej pomocy psychologicznej.

 

                                                                                                                                        mgr Maria Jaremkiewicz - psycholog kliniczny